ما زندگی می کنیم و زنده ایم چون نفس می کشیم ، زنده ایم چون بیدار می شویم می خوریم می نوشیم و زندگی می کنیم چون به دنیا آمده ایم پس چاره ای نیست باید زندگی کرد!!!

چه بخواهیم و چه نخواهیم ! و اینکه چرا ؟!

باید بگویم جوابی نیست !

دلیلی نیست !

هیچ چیز نیست !

می دویم می دویم برای هیچ

حیرت و حیرت!!

سوالاتی که جوابی برایش نداریم می پرسیم !

اما به جز گیج کردن خودمان و دیگران چیزی عایدمان نمی شود !

و بعد بی آنکه برای سوالمان جوابی پیدا کرده باشیم آماده رفتن می شویم !

من و تو بخش کوچکی از این زندگی و سوال هستیم

خیلی کوچک شاید روزی کسی بیاید و به من و تو لبخند بزند و به رنج ما پایان بدهد نمی دانم !

تو هم نخواهی دانست !

شاید بهتر باشد اصلاً در موردش ندانیم !!!

نه از خدا نه از عشق هیچ نگوییم 

 خود از هر گفته ای گویا تریم

به جای مقدمه

به تو که دیوانه شدی که نیمی بخندند و نیمی بگریند و کودک شدی تا کودک شوی

در حالی که چین های پهن کنار دهانت اجازه نداد چشمهایت را ببینینم

سلام رساندند....

دختران شایسته ای که موهایشان را در شب عروسی شانه کردند وبو نوبت چشم و شکمشان باردارشد

کودکان چشم نخودی ، که زود شوهر کردند و زنان نازایی که دیر مردند

سلام رساندند...

توله سگ های سیاه و سفیدی که توله سگ های سفید و سیاهی را زاییدند

و هیچ یک نمی دانستند

سلام رساندن به کسی که سلام را می فهمد سخت است

و هدیه دادند پیرزنان تنها موی سیاهشان را ، پرستارها لیخند باقی ماندشان را رختشورها دستکش ، ماماها شیفت خواب و خدمه های اتاق واکتیس و ملافه چرک زندانیان تنها راه فرارشان را دیوانه روز ملاقات را

مادران پانزده ساله که تنها لالایی را که بلد بودند مادربزرگ های سی ساله تنها قصه ی بیادماندشان را.....

من هزاران زن تنها را دیدم که سحر ها دیگ های خالی را به یادت سرکشیدند و خدا را با نام کوچکش صدا کردند ورعایت کردند و دعایت کردند .

من ملکه های بی تاجی را می شناسم که بلندای ناخن هایشان را دادند و چروک پای چشم گرفتند و مورچه سیاهی را می شناسم که صد هزار بار از یک دیوار سفید بالا رفته و با سر زمین خورده

تعریفی ساده

انسان: جرقه آتشگردان خداوند در دل سکوت ظلمانی این همه ظلمات که فهمش در ذهن ما خالی است

زندگی : خوابی طلایی شنا در دریاچه رنگین کمان رویا ها سرکی از پشت حصار اندیشه ، روشن و خاموش شدن شعله کبریتی بین دو بی نهایت حیرت و حیرت ... نگاه .

عشق : شورش دانشجویان هرج و مرج ، عصیان و کفر و توبه و سجود

مرگ : دست به دست شدن چند و چوون ها .

شنبه : باران

یکشنبه : جلبک

دوشنبه : درنا

سه شنبه : انسان

زیبایی از عشق پدید می آید همان گونه که روز از خورشید و ما به دست خودمان ابرهای مسموم می سازیم

وقتی عشق را می بینیم که با چادر کج و زنبیل پر از خرت و پرت های نازیبا با مرغ مرده ، نفس نفس زنان به خانه می آید ، مرغی که با بدبختی به دست آمده است !

واقعیت ها از تخیلات قوی ترند و مکرراً تکرار می کنیم که هیچ چیز خیال انگیز تر از خود واقعیت نیست

پابرهنه به استقبال عشق بروید که با زنبیل و مرغ مرده می آید و مادران را دریابید که اگر دیر شود می میرند و بخشی از ما را با خود به زیر گل می برند .

حریم محدود  اندیشه های ما همچنان محدود خواهند ماند و ما مرتب تکرار می کنیم با صورت مسئله ای که بر تخت حیاط باقی است .

پیرزن : هی آسمان بردار کلاهت را دارم سان می بینم صدایی بر نمی خیزد جهان گوش گنده اش را گوش پر ستاره پر کنه اش را بر روی دست گذاشته است و خفته است .

دلقک : دنیا کسل کننده ای مگه نه ننه ؟

پیرزن : لطفش تو کسالتیشه !

دلقک : چه لطفی ؟ آدم اگه وقت شناس باشه می دونه کی میاد کی خوبه که بره

پیرزن : رفتن همیشه بامزه تر اومدنه جونی

دلقک : چرا ؟

پیرزن: چون دیگه دیدنی ها رو دیدی شنیده ها رو شنیدی خوردنی ها رو هم رو خوردی نشناختی ها رو هم رو شناختی

دلقک : میگم مادر جون بچه های این دور و زمونه هم عجب بی وفا شدن نه ؟

پیرزن : من بچه ندارم زغال اخته

دلقک :   اِ  !!!!!!!!!! نگه داشتن پیر مردها از بچه ها هم از سخت تره نه ؟ مثلاً ماست می ریزن رو پالتوشون دندانشون تو لیوان حال آدمو به هم میزنه اخیراً دیده شده رختخواب هاشون رو هم خیس می کنند ! همین یک قلم رو کم داشتیم . مگه نه ؟

پیرزن : من تنها جیگرم

دلقک : آی بی وفا . ولت کرد رفت استانبول ؟ با مو بورزاغه ریخته رو هم ؟ !‌

پیرزن : کی ؟

دلقک : همین شوهر قرتی بی معرفتت رو می گم که . چه طور دلش اومد ؟ !!!

پیرزن : من هیچ وفت شوهر نکردم جونی .

دلقک : وااااااااااااااای ددددددددددددددم وای . بابا طرف دختره  از اونا که تیغ میزنه ! ازش چیزی به ما نمی ماسه

پیرزن : چقدر چشماتون قشنگه

دلقک : وا چه حرفا !

پیرزن : چه با مزه !!!!! میونتون با پیتزا چه طوره ؟

دلقک : خوب خداحافظ مادرجون

( هرکجا دلقک میره پیرزن هم دنبالش میره )

دلقک : کمک !

پیرزن: چی می خوای عزیزم ؟

دلقک : هیچی مادرجون   سکوت .... به تنهایی احتیاج دارم خداحافظ

پیرزن : کجا برم ؟ تازه پیدات کردم

دلقک : خانوم عجب رویی دارین ها من جای نوه ندیده تون می مونم

پیرزن: می خوام بدونم حرف حسابت چیه ؟

پیرزن : یه روز می گم عزیزم دوست دارم و اونوقت به رستورانی خواهیم رفت و در آنجا پیتزا خواهیم خورد و من با چنگال اسم دو تامون رو روی میز چوبی هک می کنم و دو تا قلب می کشم که ازشون یک تیر رد بشه من هم می گم ! ..... دسر لطفاً .....

پیرزن : وای یعنی میشه من همچین روزی رو ببینم ؟

دلقک : می بینی حالا لطف کنین برین بذارین کارم رو انجام بدم

پیرزن : می گم چی گفتی ؟

دلقک : بابا من که چیزی نگفتم ! دست از سرم بردار

پیرزن : قبل از پیتزا گفتی یادت نیست ؟

دلقک : کدام پیتزا بابا من تا حالا تو زندگیم پیتزا نخوردم برو دست از سرم بردار

( پیرزن گریه می کند )

دلقک :زندگی هیچ نیازی به هندسه تحلیلی نداره ، زندگی از آن ما نیست از آن دیگران است زندگی از آن هیچ کس نیست که ما همه زندگی هستیم

نمایشنامه ای رو که خوندید کاری از حسین پناهی بود (یادش بخیر)

امروز روز دلگیریست ،زمین بی تاب است، اسمان اندوهگین و دنیاتاریک!!!